Η ηθική της καταστροφής,

  • 1993 – Ικαρία, 20 θάνατοι από την πυρκαγιά στην Ικαρία
  • 2007 – Εύβοια, Λακωνία, Αχαΐα, Ηλεία, 63 συνολικά θάνατοι
  • 2018 – Ανατολική Αττική, 100 θάνατοι

Ζούμε σε ένα κράτος που οι πολιτικοί ποτέ δεν έμαθαν να επωμίζονται τις ευθύνες των πράξεων τους ή και ακόμα χειρότερα τα τραγικά σφάλματα και τις παραλείψεις τους. Oι τραγωδίες ποτέ δεν αποτελούν την απαρχή μιας νέας στρατηγικής αντιμετώπισης τους, διερεύνησης της επικινδυνότητας και λήψης προληπτικών μέτρων αποτροπής τους. Αντίθετα οι κρίσεις φαίνεται να επιδεινώνονται με αυξανόμενους ρυθμούς και όλοι είναι σε αναμονή μιας θαυματουργής αυτοεπίλυσής τους, από το μηχανής θεό.


Εάν αγαπάς την περιοχή του Ματιού η μένεις στην περιοχή και θες να γίνεις ο ανταποκριτής η ο αρθρογράφος μας η να μας στέλνεις νέα και θέματα που αφορούν το Μάτι έλα σε επαφή μαζί μας από εδώ.


Εχει θεσμοθετηθεί, ως πολιτική νόρμα πλέον, η στάση «όσο και να ευθύνομαι ποτέ δεν παραδίδω την θέση μου». Δεν παραιτούμαι, μοχλεύω το μάρκετιν της οργανωμένης αντεπίθεσης, ώστε να αντιστραφούν οι αρνητικές εις βάρος μου συνθήκες και να επιρριφθεί το φταίξιμο στα μίζερα θύματα. Σε αυτή, την καλά πλέον εδραιωμένη μεθοδολογία αποφυγής ευθυνών στο πολιτικό σύστημα, τα θύματα, δηλαδή ο κοσμάκης, θεωρούνται διαχρονικά οι ηθικοί αυτουργοί και συγχρόνως τα εκτελεστικά όργανα της καταστροφής (τους). Οι ύβρεις συνεχίζονται επ’άπειρο και κορυφώνονται σε ένα συναυλιακό παροξυσμό.

Όταν καταλαγιάζει πλέον αυτός ο παροξυσμός, μετά από χρόνια, όταν η αλήθεια ξεπροβάλει μέσα από την έρευνα και τις δίκες, τότε είναι πολύ αργά να ανατραπεί η ηθική ζημιά και να αποκατασταθεί η αδικία, ο χρόνος έχει ήδη επιφέρει την λήθη και έχει αφήσει ανοιχτές πληγές για πάντα.

Ο αμοραλισμός αγγίζει το ζενίθ του στο πολιτικό σύστημα αμέσως μετά από μια καταστροφή και σε αντιδιαστολή με τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες, όπου οι παραιτήσεις είναι στην ημερήσια διάταξη για μικροαφορμές, πόσο μάλλον μετά από μια καταστροφή, εδώ στην Ελλάδα αμοραλισμός και θράσος πάνε χέρι-χέρι.

Αυτός ο αμοραλισμός όμως στη φωτιά της Ανατολικής Αττικής έφτασε σε σημείο υψηλής επικινδυνότητας μετά την ανακοίνωση των πρώτων ερευνών και πορισμάτων (Johan Goldammer, προανακριτική διαδικασία) με τα όσα απίστευτα πληροφορήθηκαν όλοι. Ολοι οι άλλοι, εκτός βέβαια των κατοίκων, που ήδη τα γνώριζαν από πρώτο χέρι στις 3 πρώτες ώρες της λαίλαπας και στις επόμενες 4-5 της απόλυτης σιγής, της εγκατάλειψης και της ανύπαρκτης πολιτικής προστασίας, εξ ου και τα γνωστά πλέον τραγικά αποτελέσματα.

Τόσο καιρό, οι κάτοικοι ωρύονταν ότι αφέθηκαν μόνοι τους από όλους τους αρμόδιους εκείνη την ημέρα, όμως κανείς δεν τους έδωσε σημασία, γιατί η φωνή τους αντηχούσε και έσβηνε στα κουφάρια των καμένων σπιτιών, ήταν μια φωνή πνιγμένη από τον πόνο, τον τρόμο, πολύ αδύναμη για να υπερκεράσει τα σύνορα των πυρόπληκτων περιοχών και κυρίως μη ανταγωνιστική στην αλαζονεία της εξουσία και σε μια κοινωνία σφουγγάρι της παραπληροφόρηση .

Τώρα τα πορίσματα, με πολύ αργούς ρυθμούς, αρχίζουν τα αποκαθιστούν τα πραγματικά γεγονότα και από μόνα τους να αποδομούν τα εσκεμμένα μυθεύματα. To συλλογικό χάος, σε όλες τις υπηρεσίες, ως προς τις αρμοδιότητες, ενέργειες, αποφάσεις και ο προβυζαντινός, τουλάχιστον, τρόπος επικοινωνιών ανάμεσά τους, στην σημερινή εποχή των υπερτεχνολογιών, αφήνει τον πολίτη άφωνο, να διερωτάται πόσο κίνδυνο διατρέχει σε περίπτωση ενός μεγαλύτερου και γενικότερου κινδύνου.

Για τον κάθε Φρανκενστάιν όμως, δεν μπορεί παρά να είναι υπεύθυνος ο Δρ. Δημιουργός του, έτσι και σε αυτό το Ελληνικό διαχρονικό φαινόμενο συνυπεύθυνοι είναι και ο δημιουργός του και όλη η ομάδα που συμμετέχει στις συρραφή των μελών του τέρατος. Μήπως κάποτε πρέπει να αναλάβουμε την πρωτοβουλία, εμείς οι ίδιοι, να στερήσουμε από το τέρας το παρασιτικό θράσος από το οποίο τρέφεται σε βάρος μας και συμπεριφέρεται με αυτόν τον αλαζονικό, υβριστικό και κυρίως επικίνδυνο τρόπο;

Κάποια στιγμή, σίγουρα στην επομένη μικρή ή μεγάλη καταστροφή, εφόσον προκύπτει από αντίστοιχη αξιοθρήνητη διαχείριση, οφείλουν οι αρμόδιοι πολιτικοί ταπεινά, ήρεμα, με σκυμμένο κεφάλι να λένε ένα συγγνώμη και να φεύγουν από το προσκήνιο, διότι η καρέκλα στην οποία στογγυλοκάθονται εχει αφενός ευθύνες και αφετέρου δεν φέρει την επιγραφή “Gaius Julius Ceasar Maximus”.

Θέμης Τσιρόπουλος
15/3/2019